Persoonlijk

IVF behandelingen en miskramen

Als zwanger worden niet vanzelf gaat…

Bijna iedereen die mij kent weet dat wij een IVF traject doorlopen hebben om ons tweede zoontje te mogen krijgen. Ik schreef hier al vaker over op andere mediakanalen, maar om mij beter te leren kennen is het goed om te weten wat er toen is gebeurd.

Een diagnose: laag AMH, je raakt vervroegd in de overgang

We waren eigenlijk nog niet zo lang aan het proberen voor een tweede kindje, Ferre was in mei 1 geworden en op dat moment waren we gestopt met anticonceptie. In september had ik het gevoel dat er iets niet helemaal goed was en ik ben toen naar de huisarts gegaan. Omdat ik 35 was en mijn cyclus onregelmatig mocht ik meteen naar het ziekenhuis, in plaats van eerst een jaar proberen. Na wat onderzoeken van ons beide bleek dat mijn eicelvoorraad bijna op was. Een lage AMH waarde, hoge FSH waarde en weinig eitjes op de echo bleken samen te zeggen dat ik vervroegd in de overgang zou gaan raken en dat we met spoed aan een IVF behandeling moesten beginnen om nog kans te maken op een kindje. Wij zijn dan ook in november begonnen aan dit traject.

Maximale hoeveelheid hormonen spuiten

Bij IVF probeert men een grote hoeveelheid eitjes te laten groeien om deze vervolgens door middel van een punctie uit de eierstokken te halen en buiten het lichaam te bevruchten met de zaadcellen van de man. In het laboratorium ontstaan embryo’s die na een aantal dagen teruggeplaatst worden in de baarmoeder van de vrouw. Omdat we wisten dat ik “moeilijk te stimuleren” zou zijn, kreeg ik meteen de maximale hoeveelheid aan hormonen die in Nederland is toegestaan. Je hoopt dan stiekem dat er een foutje is gemaakt en dat je toch een prachtig aantal van 10 eitjes produceert. Helaas lukte het met moeite om er 4 door te laten groeien. Een rijp eitje betekent niet daadwerkelijk een bevruchting en een embryo, dus na de punctie begint een zenuwslopende afvalrace. Eerst wachten op het aantal bevruchtingen (gelukkig alle 4!), dan kijken of ze zich goed ontwikkelen (2 wel, 2 niet) en afwachten of ze goed genoeg zijn voor een terugplaatsing. Ik was heel erg verdrietig dat we 2 embryo’s hadden, maar je zet dan toch je schouders er weer onder en gaat door. We hadden in elk geval een terugplaatsing! Ik test altijd veel te vroeg, en na een aantal dagen zag ik een licht streepje verschijnen op de zwangerschapstest! Uiteraard waren we nog voorzichtig, voor Ferre had ik ook een miskraam (officieel een missed abortion) gehad en deze had er flink ingehakt. Maar ook nu moesten we verder en zonder hoop geen leven. En stel je voor dat het wel goed ging, dan was het hele IVF verhaal toch nog meegevallen.

Weer een missed abortion

Maar het viel niet mee, want tijdens de eerste echo zagen we weer een beeld dat niet klopte. Het moment dat je dat beeld ziet zak je echt door de grond. Ergens kon ik niet geloven dat on dit nog een keer gebeurde, het voelt zo oneerlijk, verdrietig en alle hoop vervliegt even. Dus er volgde weer een periode van afwachten en uiteindelijk de miskraam opwekken. Niet alleen was ik verdrietig over de miskraam, ik maakte me ook zorgen over de hoeveelheid tijd die we nog hadden. Het duurde een paar maanden voordat mijn baarmoeder weer schoon was en we door mochten voor de tweede terugplaatsing. Wat als dit niet zou lukken? Dan moesten we weer opnieuw beginnen, en waren er dan nog wel eitjes? Het enige dat me hoop gaf was dat er wel een embryo goed ontwikkeld was en dat ik toch zwanger was geweest. Wie weet lukte het nog een keer.

De tweede terugplaatsing was er veel hoop, maar helaas gebeurde er deze keer helemaal niets. Tijd voor een ander plan. Ik had al veel gehoord en gelezen over IVF behandelingen in Duitsland, Düsseldorf. Daar keken ze net wat verder dan in Nederland en werd de behandeling beter aangepast op je individuele situatie. Dus we gingen naar Duitsland.

De tweede IVF poging

In Duitsland werden we goed ontvangen en er werd een duidelijk behandelplan opgesteld. Veel meer hormonen, niet alleen spuiten, maar ook slikken en snuiven deze keer. Tijdens het stimuleren (de periode waarin de hormonen spuit om zoveel mogelijk eitjes te laten groeien) werd al snel duidelijk dat zelfs met de dubbele hoeveelheid hormonen er niet veel eitjes groeiden. Uiteindelijk werden er 3 rijpe eicellen verzameld en kon de grote afvalrace weer beginnen. Op de dag van de terugplaatsing hoorden we pas hoeveel embryo’s er waren en zelfs onderweg naar Duitsland konden we nog gebeld worden met de mededeling dat ze allemaal afgevallen waren. Je kunt je voorstellen hoe zenuwslopend zo’n rit naar Duitsland dan is. Gelukkig bereikten we de kliniek zonder telefoontje te krijgen en eenmaal bij de arts hoorden we dat alle drie de embryo’s prachtig ontwikkeld waren. Wat een geluk! 3 kansen op een kindje. Tijdens de wachtweken (de periode tussen terugplaatsing en de officiële zwangerschapstest) deed ik al wat testjes. Ik zag wel een streepje, maar had inmiddels genoeg ervaring en genoeg gelezen om snel te zien dat het streepje niet donker genoeg was. Een vroege miskraam volgde.

Weer een terugplaatsing

De volgende terugplaatsing had ik alles uit de kast gehaald, acupunctuur, granaatappelsap, warme voeten en nog meer dingen waarvan wel eens wordt gezegd dat het de innesteling zou kunnen bevorderen. Op vakantie in Frankrijk deed ik weer een vroege test en er verscheen een mooi streepje. En het streepje liep op!

Positieve test
Eindelijk die mooie positieve test


Ik durfde er niet in te geloven maar ergens voelde het ook goed. Met 6 weken en 5 dagen zwangerschap kreeg ik de eerste echo. Misselijk, met hartkloppingen en huilend kwam ik de ruimte binnen. De verloskundige voelde de spanning aan en bood aan om meteen de echo te doen in plaats van de normale intake, die kon daarna ook wel. En ja, we zagen een kloppend hartje! Nog harder huilend en opgelucht deden we de intake. Elke week mocht ik een echo en elke week was ik weer zenuwachtig. Maar het kindje deed het goed en bleef goed groeien! Hij bleef zelfs 41 weken en 5 dagen groeien en toen werd onze Pim geboren, ons tweede wonder! Nog altijd ben ik zo blij dat we naar Duitsland zijn gegaan. Wie weet was het in Nederland ook gelukt, maar gelukkig hebben we ons nooit hoeven afvragen wat als….

Nog 1 embryo in de vriezer

Na de geboorte van Pim bleef het laatste embryo dat nog in de vriezer zat in mijn gedachten. Mijn vriend vond het eigenlijk wel goed met 2 kinderen, vooral ook omdat de hele IVF periode zo’n aanslag op mij was geweest. Niet zozeer fysiek, maar psychisch zat ik er flink doorheen. Toch knaagde het, ik had graag een derde kindje gewild en er lag daar een embryo op ons te wachten. Dat konden we toch niet laten vernietigen na alles wat we hadden meegemaakt. Uiteindelijk waren we het erover eens. Dit embryo werd nog teruggeplaatst en dan was het klaar. En zo geschiedde…na de terugplaatsing weer een positieve zwangerschapstest, maar weer iets te licht. Ik had er weinig vertrouwen in. We mochten voor een hele vroege echo komen omdat ik ook nog last had van bloedverlies. Er was een vruchtzakje te zien maar verder niet veel. Toch nog even afwachten. De volgende echo zag het er in eerste instantie niet veelbelovend uit, maar toen de verloskundige haar apparaat ombouwde om een inwendige echo te kunnen doen zagen we toch een kloppend hartje. Zou het dan toch…? Maar bij de volgende echo werd duidelijk dat er nooit een derde kindje zou komen. Het hartje was weer gestopt en een miskraam volgde.

Je mag altijd blijven dromen

Ik denk dat ik het nooit helemaal verwerkt heb. Ergens dacht ik dat ik misschien toch nog spontaan zwanger zou raken en wij een derde kindje zouden krijgen. De spontane zwangerschap kwam er wel nog 2 jaar later, echter ontdekte ik dit pas toen ik wederom een miskraam kreeg. Daarna bleef het stil, de jongens zijn inmiddels 4 en 7 en het is goed zo. Het is een druk gezin en we voelen ons compleet. Maar ergens blijft altijd de gedachte dat er nog ruimte was geweest voor een kindje erbij. Je kunt echter niet alles bepalen in je leven zoals in deze periode pijnlijk duidelijk is geworden en dus is dit wat het is. En mogen we in onze handjes knijpen met onze 2 gezonde mannen ♥

Kinderwens dagboek
Dagboek om mijn kinderwens bij te houden

Leave a Reply

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd.