Als ik dat had geweten

Wat kindertekeningen met me doen…

Vroeger dacht ik altijd dat het superleuk zou zijn om tekeningen van mijn kinderen te ontvangen. En, eerlijk is eerlijk, meestal is dit ook zo! Alleen werd ik laatst geconfronteerd met een tekening die me een spiegel voorhield. Ik ben daarna direct gaan sporten en wandelen…zometeen meer over deze tekening.

Terug naar het begin. Persoonlijk had ik namelijk niet zoveel met het gekras van mijn peuters en mijn vriend gooide de tekeningen meestal in de papierbak zodra de kinderen in bed lagen. Maar op een gegeven moment komen ze op een punt dat er daadwerkelijk iets op papier verschijnt waar je iets van kunt maken. Bij Ferre was dit dan ook wel een moment dat ik trots was. Hij was 3, had nog nooit meer dan een streep op papier gezet en opeens zei hij: “Ik ga nu een paard tekenen”, tekende een rondje met 2 ogen, een neus en een mond. Ok, het leek niet op een paard, maar wel op een wezen met herkenbare onderdelen. Ik moet eerlijk bekennen dat deze tekening via Whatsapp wel een paar mensen bereikt heeft. Wat zij ervan vonden weet ik niet, niemand zegt natuurlijk tegen je dat het lelijk is, behalve als je dit zelf eerlijk toegeeft.

Het paard

Van herkenbaar naar mooi

Vervolgens kwam Ferre op het punt dat hij echt mooie dingen begon te maken. Helaas is hij af en toe onzeker en verdwenen veel tekeningen weer in de papierbak. Niet omdat papa dit deed, maar omdat hij ze zelf weggooide. Gelukkig hebben we een aantal tekeningen kunnen redden en af en toe lijkt hij er ook trots op. Meestal zorgt tekenen bij hem echter voor frustratie, omdat hij het zo graag goed wil doen. Dus laatst had hij een prachtige Donald Duck strip gemaakt, deze is gestopt bij de vierde pagina omdat hij toen zó gefrustreerd was dat het boek door de kamer vloog. Wellicht kunnen we het binnenkort weer eens proberen. De beste tekening van Ferre was wel “de hond die de andere kant opkijkt”. Toen was hij 4 en sinds het paard was er niets meer de moeite waard geweest om aan andere mensen te tonen, maar deze heeft ook de opa’s en oma’s trots gemaakt én hij hangt al 3 jaar op de verwarming.

De hond die de andere kant opkijkt

De kindertekeningen van Pim

Pim is inmiddels 4 en zat tot een paar maanden geleden nog op het niveau van krassen. Ik weet niet zo goed wat ze daar op school van vinden, maar we hebben nog geen extra gesprekken gehad dus het zal meevallen. Inmiddels tekent Pim poppetjes en andere figuren, kunstzinnig, maar schattig en zijn verhalen over de tekeningen zijn ook erg aandoenlijk. Tot deze week…Pim kwam weer thuis met een mooie tekening. Ik vroeg hem wat het was. Hij gaf aan dat het kleine poppetje “Pim als baby” was, het iets grotere poppetje was hij nu. Het nóg grotere poppetje was zijn broer en de grootste papa. “Mooi!!” riep ik. Vervolgens vroeg ik waar ik dan bleef in dit hele verhaal. “Jij staat op de achterkant mama!”.


Baby Pim, Pim, Ferre en papa
Mama

Trauma’s door kindertekeningen?

Als ik vantevoren had geweten dat kinderen zo uit de hoek kunnen komen was ik misschien wat beter voorbereid geweest op deze tekening. Eerlijk is eerlijk, ik krijg wel vaker dingen naar mijn hoofd geslingerd, verbaal zijn ze namelijk best sterk. Dus ik heb geen trauma. En ik weet dat er een paar kilo te veel aanzit. Pim probeerde het nog goed te maken: “Nee, je bent wel dik mama, maar niet zó dik”. Ik luisterde al niet meer, ik had de tekening alweer doorgestuurd. Met de vraag wie er een dag later mee wilde gaan sporten…

Leave a Reply

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd.